No to napisze dzis troche wiecej, jako ze polowa pobytu – czyli juz za nami 2 tygodnie, na szczesnie jeszcze tez 2 przed nami.

Wiec jaka Moskwa jest? Monumentalna. Wielka, pewna siebie, nietania – lub bardziej realistycznie – okropnie droga. Ale wciaz, jak przed laty, skrzyzowanie wielu kultur, drog, pulsujaca zyciem metropolia. Sam przyjazd, na jedno z trzech olbrzymich lotnisk polozonych wokol – z usmiechem lekko ironicznym mozna tu spojrzec na starania Berlina, by kosztem istniejacych zbudowac na granicy miasta Schönefeld – ukazuje te megalomanie. Tutaj lotniska sa wieksze, autostrady szersze, pociagi znacznie bardziej przestrzenne. Wielkie, niby nowe, a dalej siermiezne. I to pierwsza konkluzja: tutaj wszystko jest olbrzymie, ale tez zarazem siermiezne. I tak to miasto dziala. Ale o tym dalej wiecej, i glebiej.. Lotnisko, biurokracja, kolejka do pan urzedniczek stemplujacych wizy, siedzacych w okolo 20-30 okienkach, z ktorych wiekszosc, jednak bez zrozumialych powodow i jakiejkolwiek regularnosci, zostaje co kilka chwil otwierana czy tez zamykana (na co kolejka reaguje spokojnym, wolnym spokojnym przemieszczaniem sie do nowego okienka – czyzby i to przyzwyzajenie bylych obywateli radzieckiego zwiazku?), Z lotbiksa przejscie na pociag aeroexpress, w okolo 40 minut przewozacy do na dworzec Pawelecki, czyli na pierscienna linie metra, niby piekny, nowy bialy – ale tez i krzywy, glosny, pelny ludzi z bagazem, w znaczacej czesci Rosjan i Rosjanek, odrozniajacych sie juz tu od przybyszow z zachodu – potwierdzajac streotypy: wysokie, szczuple, umalowane (choc juz nie koniecznie na rozowo), z odslonietym brzuchem, w obcislych, niekiedy bardzo kolorowych, sukienkach i koszulkach, bardzo czesto – mimo deszczu – podczas gdy podrozni z torbami z zachodu raczej w dzinsach, trampkach, bluzach szerokich, wygodnych, acz tym samym duzo mniej oko kuszacych – i obowiazkowa druzyna konduktorska, rowniez umalowana, w mundurach, wykrochmalonych koszulach, pod kant wyprasowanych spodniach i z pieknym usmiechem. Ale to jeszcze nie Moskwa, to jeszcze nie Rosja, to dopiero poczatek drogi, ktora juz naprawde zaczyna sie po wyjsciu na dworzec Pawelecki – krzywy, ale olbrzymi, z olbrzymia iloscia podroznych, toreb, waliz, malych kioskow ze wszystkim, stoisk z lodami, piwem, kwasem, rzeczami niekiedy potrzebnymi bardziej i potrzebnymi zazwyczaj mniej, z milicjantymi w pieknych mundarach, i olbrzymich kapeluszach, o srednicy co najmiej 40 centymentrow, z dala ukazujacych wladze i jej przewage nad tluszcza, ktora wokol nich sie przemieszcza, w przewazajacej wiekszosci do metra, aby nim juz rozjechac sie po miescie, do celow swojej podrozy.

Pierwsza jazda metrem, pierwsze zderzenie dla zachodniego jakby nie patrzac przeciez oka, acz w socjalizmie wychowanego, z zastepem raczej niepotrzebnych, niewytlumaczalnie istotnych pracownikow metra – kobiet pilnujach bramek wejscia do metra, kobiet pilnujacych jazde pasazerow po glebokich, szybkich schodach metrach, siedzacych cale dnie w budkach wielkosci telefonicznych, o szerokosci i dlugosci bodajze metra – ale za to poslugujacych sie dziarsko megafonem, gdy ktorys z tluszczy na dwuminutowej jezdzie schodami zechcialby na nich przysiasc – co jest zakazane. Dworce przepelnione ludzmi, jest Moskwa bowiem miastem olbrzymim, dawno swoja wielkoscia przewyzszajacym inne europejskie metropolie, mowi sie, ze mieszka tu okolo 12 milionow ludzi – nie liczac przebywajacych czasowo, bez rejestracji, bez prawa do pracy, ktorych trzeba by dodac milionow z pewnoscia kilka. Co dziwne, ale widoczne – nie ma smieci. Nie ma tez koszy na smieci, ani na stacjach metra, ani poza nimi – wydaje sie, ze metro jezdzi tak czesto, tak szybko przemieszczajac dziennie miliony nim podrozujacych, ze na jakikolwiek przystanek, chwile oddechu nie ma czasu – a jezdza pociagi, ktorych budowa i wzornictwo nie zmaineily sie od bodajze 30 lat, co minute, najpozniej co trzy, za kazdym razem przewozac komplet pasazerow.

Zlecam pracę geodecie – dla niego około 30 minut roboty, pieczątka (tak ważna w naszym zbiurokratyzowanym państwie) – i 1000zł zarobku. Dzwonię do czterech firm, trzech prywatnych geodetów – za daleko, 20km nie będę jeździł, nie opłaca się..

Kupuję sadzonki, koszt kilkanaście tysięcy złotych, proszę o umowę – “nie trzeba, niech Pan wpłaci 30%, będę przygotowany” – trudno, trzeba zaufać, jedyny w sumie, który je posiada. A więc przelew tego samego dnia, za cztery tygodnie odbiór – część jest, reszty nie ma – “a miały być? szef chyba zapomniał”…

Trzy epizody, które możnaby mnożyć – takie “załatwianie” interesów w Polsce jest zwyczajem. Dla mnie, przyzwyczajonego do profesjonalizmu, nie do przyjęcia – czemu tak musi być? Nieprzyjemnie, nieładnie, niedobrze… Czy ktoś pamięta, że Klient znaczy wiele? Czy nie musi, bo i tak innych Klientów znajdzie?

Ale i nas nie ominęło spotkanie z tzw. “grabberami”, tj. handlarzami domen, którzy czyhają tylko na to, aby przejąć popularne domeny i sprzedać je drożej.

Przez pomyłkę natury technicznej strona PERYSKOPU została zlikwidowana – i musieliśmy ją odkupić (udało się!!) za niemałą kwotę.

Mam nadzieję, że w przyszłości nie będę musiał opisywać podobnych “niemiłych wydarzeń” – pozdrawiam Państwa serdecznie,

Michał Mirski

Ogromnie się cieszę, mogąc dziś ogłosić powrót PERYSKOPU. Przed kilku lat nasz magazyn zamilkł; wciąż jednak chciałem jak najszybciej go reaktywować. Przerwa okazała się jednak o wiele dłuższa, niż było to zamierzone. Powodów jest wiele, miejsca, aby je wymienić, mało.

W tej chwili archiwum jest przenoszone na nową stronę, co zajmnie jeszcze co najmniej kilka dni. Nowa architektura oparta na systemie baz danych MySQL (to dla techników) jest nowoczesna i powinna w przyszłości zapewnić stabilną i szybką pracę serwera.

Zapraszam już niebawem!

Michał Mirski

Do tej pory Nasruddin nigdy nie widzial
takiego g o l e b i a.
Wzial wiec nozyce i poprzycinal
pazury,
skrzydla
i dziob sokola.

- Teraz wygladasz na ptaka jak nalezy – powiedzial.-
Twoj opiekun wcale sie o ciebie nie troszczyl.

Biada ludziom religijnym, ktorzy nie znaja swiata innego niz ten, w ktorym zyja, i nie maja nic do nauczenia sie od ludzi, z ktorymi rozmawiaja.

(Anthony de Mello SJ, Spiew Ptaka, wg wyd. z 1982 r. The Song of The Bird)

I w tej chwili trafil go piorun. )

(Piotr Zalewski)

Maly wielblad pyta swojego tate:
-Tatusiu, czemu my, wielblady, mamy taka brzydka, kudlata siersc, taka ona nieladna..Inne zwierzeta sie ze mnie smieja..
-Widzisz synku, my, wielblady, chodzimy w karawanie-a tam nocajest bardzo zimno, dlatego potrzebujemy grubego futra, aby moc isc dalej, i dalej… Rozumiesz, synku?
-Aha… Tatusiu, a czemu my, wielblady, mamy taki nieladny krzywy garb na plecach? Inne zwierzeta sie ze mnie smieja…
-Synku, my, wielblady, potrzebujemy takiego grabu, bo chodzimy w karawanych, a tam zdarza sie, ze nie ma dlugo zadnego wodopoju, a my w tym garbie mamy wode i tluszcz, po to aby przezyc i moc dalej isc. Rozumiesz, synku?
-Aha… Tylko tatusiu, po co nam to wszystko, kiedy my w ZOO zyjemy???

(wg kabaretu M.Danca)

Niedawno otwarto takze polska wersje “PG”, “Biblioteke Sieciowa”, w ktorej zasobach znajduje sie na razie okolo 150 tytulow w jezyku polskim. http://biblioteka.sieciowa.to.jest.to .

Bardzo przydatnym serwisem znajdujacym sie w sieci jest “downloadslave”, czyli jak sama nazwa juz wskazuje, robot pomagajacy nam w sciaganiu wszelakich programow i plikow ze stron www. Zasada jest wyjatkowo prosta- nalezy wyslac email na podany adres, umieszczajac w nim zadany adres (url), po czym czekac na odpowiedz potwierdzajaca przyjecie zgloszenia, a ktora zazwyczaj przychodzi juz po kilku minutach.
Po przyjeciu zgloszenia “slave”, czyli niewolnik, wyszukuje wybrany plik, samodzielnie sciaga go z sieci (w wypadku trudnosci probuje kilka razy), po czym przesyla nam go jako zalacznik do listu.
Serwis jest naprawde warty polecenia, tym bardziej, ze korzystanie z niego nic nie kosztuje. http://www.downloadslave.com .

Swiateczne zyczenia na kartkach pocztowych wysylamy jak co roku do wszystkich znajomych, rodziny, mieszkajacych nierzadko daleko od domu… Znana chyba jest juz wszystkim mozliwosc wysylania kartek elektronicznych poprzez siec- niestety, nie kazdy ma do niej dostep, a kawalek papieru w rece ma, swoja droga, wieksza wartosc. Teraz mozemy wysylac zyczenia najnormalniejsza poczta, nic jednak za tenze serwis nie placac! Oferuje nam to Poczta Austriacka (http://www.christkindl.at/html/cardservice.asp). Przydatne szczegolnie, gdy mamy wielu adresatow za oceanem..

Polecam goraco!

W 1842 roku, w Meigs County w stanie Ohio przyszedl na swiat Ambrose Bierce, jeden z najwybitniejszych amerykanskich pisarzy XIX wieku. Znany jako dziennikarz ze swych otwartych relacji z wojny, ale takze jako autor opowiadan przesyconych najsmaczniejszym czarnym humorem i makabryczna ironia.
“Fakt, ze Henry Armstrong zostal pogrzebany, nie wydawal mu sie dostatecznym dowodem na to, ze umarl, zawsze bowiem byl czlowiekiem trudnym do przekonania.” Tak zaczyna sie jedno z klasycznych jego opowiadan. Polecam ich lekture, szczegolnie przed snem…

11. listopada, 80 lat temu, Polska formalnie odzyskala niepodlegosc i autonomie.

12.9.1921 roku przyszedl na swiat Stanislaw Lem, najbardziej znany wspolczesny pisarz polski kategorii science-fiction.

Urodziny, juz 55, obchodzil tez L.Walesa (29.9).

16 pazdziernika, lecz roznych lat, urodzili sie znani pisarze: w 1927 roku Günter Grass, autor m.in. “Trylogii Gdanskiej”, w 1854 roku Oscar Wilde.

Fundator nagrody swojego imienia, wynalazca dynamitu Alfred Nobel, urodzil sie 21.10 1833 roku.

Tina Turner swoje 60 (!) urodziny obchodzila 26. listopada.

200 lat temu urodzil sie wieszcz polski, Adam Mickiewicz. Na Bialorusi, pod patronatem prezydenta Lukaszenki odbyly sie glowne obchody tej rocznicy (w Polsce oczywiscie tez).

14 grudnia 1911 rku Amundsen dotarl do Bieguna Poludniowego.

Tego samego dnia, tyle tylko ze 70 lat pozniej, Izrael zaanektowal Wzgorza Golan.

7 listopada 1879 roku ujrzal swiatlo dnia Lew Bronstein-Trocki, tragiczna postac Rewolucji Pazdziernikowej w Rosji, zbyt “lewicowy”.